از روز جدایی تا بحال خیلی از روزها می گذرد. گوشه ای کز کرده ام و خاطراتم را ورق می زنم و در آنها تصاویری شگفت انگیز می بینم. هنگامی که ضربه ی پیکرشکن پتک قاضی بر جایگاهش فرود آمد و با صدای بمش وجودم را به لرزه در آورد ، تنها چیزی که ذهنم روی آن تمرکز کرد، کلماتی بود که بسیار شمرده و رسا و نافذ، اعماق سلول های مغزم را می شکافت و بر روی حافظه ی تصویری ذهن شوک زده ام حک می شد. آری چه واضح و روشن بود! مانند برفی که سفیدی اش سیاهی دل سنگ را می پوشاند. کلمات ادا شدند. بهتی عجیب بر روی قلبم نشست. کلمات اینها بودند: «حکم طلاق صادر شد؟!»

چه راحت و ساده با گفتن چند کلمه ی پیش پا افتاده، زندگی وصله خورده ی آتل بسته را کاملا جدا کرد! مانند بلمی که بر روی دریا سیلی خور آن شده باشد و با این کلمات، امواج دریا به دیواره ی ساحل بکوبا ندش و جز تخته پاره ای بر جا نماند. من مهم نیستم. تو هم مهم نیستی! اما «دورین» ما چه گناهی مرتکب شده که در سن دو سالگی باید دور و جدا از خانواده اش زندگی کند؟ چرا؟ چرا جای لبخندش را گریه می گیرد و آن اشک های همچون بلورش بر روی گونه هایش الماس گونه می چرخد و می رقصد و فرو می چکد؟ چرا دورین باید تاوان کارهایی را که مرتکب نشده بدهد . افسوس!! افسوس که همه ی ما انسانهای بی مقدار زمانه ی بی گناه را مقصر می دانیم! اما مهم نیست، چون با انداختن گناه بر گردن دیگران نه چیزی عوض می شود و نه وجدان ما از وجودش تهی می گردد.