یک لحظه آسمان

ابرها سکوت کرده بودند

آن ها باران آفتاب را می دیدند

در اعماق صدای باد فرصت تردید نبود

چراکه او جامه ی ابر را در سکوتش دریده بود

فریاد زدم: "زندگی" ولی پاسخی نشنیدم

می پنداشتم که اشک هایم به رنگ آسمان است

ولی زندگی دیگر آسمانی نداشت

گل سرخی همیشه از پشت پنجره ها پیدا بود

گوش فرا می دادم تا شاید روزی ندای برگ ها را بشنوم

ولی شیشه ی لحظه ها شکسته شد و صدایی برنیامد

                                                                                             هیلاری