تای من

^{سکوی سقوط}

^{پایانه ی فرسوده شعور}

^{زیر رگپاره ی اعتماد}

^{در آن سوی تصویر بودن}

^{هی می کِشند عقب}

^{مرا از من}

^{که دریابم؛}

^{"دیر، دیر شده است"}

^{حال نگاهت را هم که پس بگیری یا نگیری،}

^{لا به لای این تزویر بُر می خوری و}

^{شلوارْپاره ی عدالت می شوی و}

^{پایت می کنند}

^{چقدر دلم برایم تنگ می شود}

^{در این پهنای پَرت انزوا و}

^{زود تکه تکه!}

^{میخ های کفشانم را افسارگسیخته می کند}

^{نعره های چکش پوسیده ی تکرار}

^{غافل از آن که}

^{تنهایی را در سکوتم می کاوم،}

^{– در این صفرْتقویم ناباوری –}

^{مسخ آینه شوم و سربی سقوط و شکل نرسیدن،}

^{باز هم بهانه ام مختصر است؛}

^{پرسه نشینم و}

^{تای تنهایی و}

^{هجای قد کشیدن}

 آرش