* نالم به دل چو نای من اندر حصار نای
پستی گرفت همت من زین بلند جای *

پرسه نشینان شاهراه تنهایی حکایت غم انگیز آماس اندیشه هایی است که به سبب باور پرواز در زادگاه خویش، مسلخ، غریبند پیشتر از آن که زاده شوند. با دهانی مسخ سکوت و گدای تکه نانی عاطفه، برین پالیز شکفتن را قد می کشند تا ضیافت پایش انگشتان همت نیلی آسمان را به بهانه بنشیند!